خيلي لذت بخشه ديدن دوستاي دوران ابتدايي .كسايي كه سالها پيش باهم توي يه مدرسه،سر يه كلاس و روي يه نيمكت ميشستيم و درس مي خونديم . آدم هايي كه شيرين ترين سالهاي زندگي رو در كنارشون بوديم و حالا بعد از 10-12 سال دوباره اونها رو مي بينيم،دوستايي كه زماني تقريبا”همه شبيه هم بوديم ولي حالا سرنوشت هر كدوم رو به سمت ديگه ايي كشونده و هر كسي توي مسير ديگه ايي از زندگي قرار گرفته .

نمي دونم تا به حال اين حس رو تجربه كردين يا نه؟ ولي من و دوستام پارسال يك شب مردادماهي بعد از سالها دور هم جمع شديم وخاطرات گذشته رو تكرار كرديم . هممون انقدر شادو هيجان زده بوديم كه به هيچ چيزو هيچ كس توجهي نداشتيم و حتي چشم هاي زل زده مردم رو كه با تعجب به بچگي كردن اين دختراي بزرگ نگاه مي كردن نمي ديديم.همگي شده بوديم همون دختراي 7-8 ساله با همون شيطنت ها،شادي ها و سرزندگي ها و انگار نه انگار كه تا همين يكساعت پيش سختي ها و مشكلات زندگي روي شونه هامون سنگيني مي كرد، فقط مي خنديديم و فرياد ميزديم و شادي مي كرديم.اون شب دوباره سرمستي و بي خيالي دوران كودكي رو تجربه كرديم و تا تونستيم از بودن در كنار هم لذت برديم. دوستام رو نمي دونم اما من كه بعد از گذشت يكسال هنوز شادي اون شب رو زير دندون ام مز مزه مي كنم .

پ . ن:به شما هم توصيه مي كنم دوستاي قديمتون رو پيدا كنين و دوباره با اونها بودن رو تجربه كنين،مطمئنم كه از شيريني اون لذت مي برين.

امروز تولدم بود،بهترين تولدي كه توي اين چند سال اخير داشتم . هميشه با اينكه از چند روز پيش تر شوق و ذوق تولدم رو داشتم ولي روز 21 كه ميشد از همون اول صبح حس و حال بدي داشتم . همش با خودم مي گفتم خوب يعني كه چي؟ چرا انقدر منتظر بودم؟ امروزم يه روز مثل بقيه روزها .شايدم انتظار شنيدن تبريك از ادم هايي كه خيلي برام مهم بودن و اينكه اونها هيچوقت نخواستن اين روز رو به خاطر بسپرن حالم و بد مي كرد، اخه به نظر من روز تولد مهم ترين روز زندگي هر ادم و به ياد داشتن اون روز توسط ديگران اهميت ما رو تو زندگي اونها نشون ميده به خاطر همين وقتي ادم هايي كه انقدر وجودشون براي من باارزش بود ياد اين روز نبودن بهم نشون ميداد كه خيلي هم براي اونها مهم نيستم و شايد اصلا” توي زندگيشون جايي ندارم وهمين ناراحتم مي كرد . ولي امسال با اينكه از چند روز قبل شوق و ذوق نداشتم اما با يه تبريك زود هنگام از شب قبل حس خوبي پيدا كردم و از اول صبح اس ام اس ها و تماس هاي تبريك لحظه به لحظه شادترم مي كرد شايد چون ديگه اون ادم ها توي زندگيم نبودن كه بي توجهيشون اذيتم بكنه و در عوض تازه فهميدم در كنارم چه كسايي رو داشتم ودارم كه هر كدوم براي نشون دادن علاقشون به من سعي كردن امروز يه جوري متفاوت تر از هميشه خوشحالم كنن.

به هر حال شادي امروز رو به فال نيك مي گيرم و اميدوارم تمام طول سال همين طور خوب باشه و سورپريزها و غافلگيري هاي خوبي به همراه داشته باشه .

چند روز پيش تلويزيون فيلم “ديگه چه خبر”و نشون داد و من براي بار چندم نشستم وديدم . البته اين بار نه براي خنديدن از دست فرشته وسادگياش بلكه خواستم ببينم كارگرداني كه انقدرجدي وبي پروا به مسائل زنان نگاه ميكنه توي يك چنين كاري هم نگاه فمينيستيش رو اعمال كرده و سعي كردم تا با چيزايي كه توي اين دو ترم ياد گرفتم به نوعي اين فيلم وتفكر كارگردانش رو تحليل كنم و متوجه شدم كه ميلاني با چه دقتي_هرچند كوتاه وگذرا_تفاوت هاي بين پسر و دختر رو در يك خانواده سنتي در قالب طنز نمايش داده .

البته چيزي كه بعد از ديدن اين فيلم ذهن من رو به خودش مشغول كرد فرشته و مسائل و مشكلاتش نبود بلكه اختراع عباس بود،دستگاه كوچيكي كه ميشد با فشار دادن يك دكمه احساسات واقعي ادم ها رو فهميد و يا با دكمه ديگه ايي ذهن ادم ها رو پاك كرد . واين همون چيزي بود كه از مدت ها پيش از اين فيلم بهش فكر مي كردم . خيلي وقت بود كه توي اين فكر بودم كه اي كاش يهremote control داشتم تا هروقت كه از زندگي و ادم هاش خسته ميشم، يا دلم مي خواد يه كم فكر كنم دكمهpause رو فشار بدم تا زندگي براي چند لحظه متوقف بشه، اونوقت براي يه مدت هرچند كوتاه مجبور نيستم اون ادم ها رو ببينم و مي تونم با ارامش به اينده فكر كنم ، به هدف هام، خواسته ها وارزوهام واز همه مهم تر ادم ها و رفتارهاشون و بعد وقتي كه حالم خوب شد دكمهplay رو ميزدم و دوباره زندگي جريان پيدا مي كرد ولي به شيوه درستش اونطوري كه دلم مي خواد . در اينصورت شايد شادتر بودم و از زندگي بيشتر لذت مي بردم .

با اينكه چند روزي بيشتر از در گذشت خسرو شكيبايي نگذشته وسينماي ايران داغدار از دست دادن يكي از بزرگترين هنرمندان خود است خبر مسرت بخشي به گوش مي رسد كه مي تواند روح زخم خورده سينماي ايران را التيام بخشد.اهدا دكتراي افتخاري دانشگاه لندن به رخشان بني اعتماد.دانشگاه لندن به پاس تقدير از رخشان بني اعتماد در ارائه تصويري هنرمندانه وحقيقي از زن ايراني سه شنبه شب(1مرداد)طي مراسمي دكتراي افتخاري خودرا به اين كارگردان توانا تقديم كرد.

بسکتبال ایران همچنان می تازد،همچنان می جنگد و پیروز می شود.اما این پیروزیها دلنشین نیست،این پیروزیها مرا به وجد نمی آورد، شادم نمی کند،از این همه پیروزی هیجان زده نمی شوم.چون تیم بسکتبال ایران یک غایب بزرگ دارد.کسیکه آرزوی دیدن این پیروزیها را داشت ،کسیکه برای این شادمانیها لحظه شماری می کرد. نمی دانم بازیکنان تیم ملی بسکتبال ایران چگونه بدون آیدین به میدان مسابقات المپیک می روند ولی می دانم که من هرگز آن بازیها را نخواهم دید.

این صفحه قراره جایی باشه برای دل نوشته های من.پس اگه خواستین از دلمشغولیها.حرفها.نوشته ها.خواسته ها.آرزوهاو حتی غصه های من با خبر بشین می تونین بیاین اینجا .